operatie volgens planning verlopen

even een korte update vanaf de gsm:
de operatie vandaag is volgens planning verlopen, dwz er zijn 3 delen lever weggesneden een stuk dikke darm rondom de brontumor.
de operatie heeft ruim 5uur geduurd (zoals verwacht)
rond 15u waren pap en ik bij haar op de IC waar ze ter bewaking tot morgenvroeg blijft. op dat moment was ze nog erg slaperig, tegen 19u was ze al wat wakkerder en monterder en maakte wat (slaperige) grapjes. daarna hebben we haar ook met rust gelaten en nu zit ik met pa in het restaurant en drinken we een flesje wijn op haar zoals ze ons had bevolen!

schöne Grüße aus Regensburg,
dagmar

operatie in Regensburg

korte update:
morgen zal mijn moeder in Regensburg geopereerd worden en zal men de laatste restjes uitzaaiingen in de lever (2 plekken) wegsnijden, evenals het restantje tumor in de dikke darm. Ik vertrek binnen een uurtje naar Regensburg om daar samen met mijn vader bij haar te zijn. Hopelijk verloopt de (zware en lange operatie) voorspoedig en herstelt ze snel zodat ze met kerst weer op de been en thuis kan zijn!

Saluti,
Dagmar

uitslag & neerslag

Zo, daar zijn we weer. Ik ben even een tijdje rustig geweest op het BLOG-front, mede omdat het hier zo druk was en er niet echt veel nieuws te melden viel. Maar nu zijn er een aantal noemenswaardige zaken te melden. Nou eigenlijk 1 en verder vul ik het aan met wat updates uit Casa Sporck te Murazùm.

UITSLAGEN
Het belangrijkste nieuws komt uit Kerkrade, of eigenlijk uit Aachen en Regensburg. In de afgelopen weken heeft mijn moeder de (in de vorige blog) aangekondigde onderzoeken ondergaan en de resultaten zijn bekend, besproken en gewogen. Zoals reeds gemeld hebben ook de afgelopen chemo's voor een verbetering vd situatie gezorgd door de uitzaaiingen in de lever weer verder te verkleinen/verminderen. Helaas niet helemaal en ook niet helemaal vd plekken waar we dat wellicht gehoopt hadden. Er blijven 2 plekjes over op/in de lever die dus nog behandeld moeten worden. Omdat 1 plek erg dicht bij belangrijke bloedvaten ligt (maar er gelukkig niet meer in/tegen/om zoals in april/mei het geval was) besloten te artsen in Aachen hulp in te roepen van een/de specialist op het gebied van lever-operaties, een professor uit Regensburg. Na een dikke week in spanning afwachten op zijn advies/commentaar kwam gisteren dan ook vanuit zijn kant goed nieuws. Hij ziet het niet als een probleem om deze plek aan te pakken en inmiddels is alles al gepland. Volgende week krijgt ze de voorlopig laatste chemo, dan een paar weken rust en dan begin december gaat ze naar de professor in Regensburg om dit plekje (samen met het andere plekje en de tumor in de dikke darm) te laten weghalen. Volgens mij nog steeds geen routineklus en dus niet zonder risico, maar hey... we hebben nu tenminste uitzicht op een moeder met een met kerst weer gezonde lever, iets waar ik in mei niet van had durven dromen. Weer iets om naar "uit te zien" dus!


NEERSLAG
Tot zover het nieuws mbt mijn moeder.
In september en oktober hebben we jullie vanuit Italië gek gemaakt met berichten over het schitterende weer hier en terwijl jullie rond Maddy's verjaardag binnen zaten omdat het buiten regende en al erg koud was geworden zaten wij lekker op het terras in de zon te genieten van een lunch (zie foto's bij Maddy van ons uitstapje naar het Lago Maggiore).
Maar inmiddels is het ook hier Herfst geworden en ik schrijf het bewust met een hoofdletter H want dit is pas echt heftig. De regen komt al bijna 2 weken onafgebroken uit de lucht vallen en ging de afgelopen dagen soms gepaard met flinke bliksemschichten en donderslagen. Als het hier regent, dan regent het ook goed. Maar dat moet ook wel want per jaar komt hier wel 2 keer zoveel water naar beneden als in Limburg: Z-Limburg ca. 750mm/jr, Varese wel 2500mm/jr. Volgens mij komt dat omdat het hier op een beperkter aantal dagen met BAKKEN TEGELIJK uit de lucht komt. En als het dan ophoudt verdwijnen de wolken en de lucht wordt stralend blauw. Volgens de inwoners hier zullen de wintermaanden vele dagen hebben met stralend blauwe hemels (dat kan ik me ook nog wel herinneren uit 1995/1996) voor in maart/april de regen weer met bakken begint te vallen.

tot zo ver mijn zonnige nieuws met neerslachtig einde

Saluti da Murazùm (da's dialect voor Morazzone)

Dagmar

belangrijke weken voor de boeg

Zo, nu eens even niks over Italië, maar over de gezondheid van mijn moeder. Het is te merken dat ik hier lang niks over heb laten horen want steeds meer mensen informeren ernaar.

Op zich gaat het allemaal goed, voor zover je dat van buiten goed kunt beoordelen. Inmiddels is ook de 2e chemokuur (van weer 6 behandelingen) afgerond. Maar er worden, in afwachting van onderzoeksuitslagen (waarover zo meer), nog wat chemo's achteraan gegeven. Ook deze chemo's zijn vrijwel zonder problemen verlopen, geen last van misselijkheid, overdreven moeheid of whatsoever. Alleen zijn de haren ondertussen wat uitgedund en bij een evt. volgende chemokuur zal er wel een pruik of een hoofddoekje aan te pas gaan komen.

De komende 2 weken worden er weer diverse onderzoeken gedaan om een compleet beeld te krijgen van de situatie in darmen en lever. Een scan van de organen en met name de lever om te zien tot welk resultaat de afgelopen chemo's geleid hebben. De vorige kuur had meer dan de helft vd uitzaaiingen vernietigd en reeds tot een operabele situatie geleid. Een precaire operatie, maar in ieder geval een hoopvol uitgangspunt. Men hoopt dat de afgelopen chemo's de uitzaaiingen helemaal vernietigd hebben zodat er aan de lever niet geopereerd hoeft te worden. Verder wordt er nog een darmspiegeling gedaan om de status van de darmtumor (en bron van alle kwaad) in kaart te krijgen.

Op basis van die onderzoeken zal een team van specialisten een verdere behandeling voorstellen. Sowieso zal de darmtumor verwijderd moeten worden, en afhankelijk van de situatie van de lever zullen ook daar delen van verwijderd moeten worden. De komende weken worden dus spannend, eind oktober/begin november weten we meer!

Tot blogs/mails/chatz/bels/etc...

Dagmar & fam.

de Pronto Soccorso

Met dat de opgedwarrelde stof in Casa Sporck neerdaalt keert ook de rust weer. We hebben (mede met hulp van vrienden, mijn ouders en mijn zus) de afgelopen week keihard gewerkt om de puntjes op de i gezet te krijgen. De bedden en kasten stonden grotendeels al, maar er waren nog tig dozen uit te pakken, kleren te wassen en te sorteren, speeltoestel in de tuin te plaatsen, lampen op te hangen, toch nog een kast in elkaar zetten (we vonden de schroeven pas na 2wkn zoeken), tuin verzorgen, etc. etc. etc.

Waar gehakt wordt vallen spaanders, en waar geboord wordt spat gruis in het rond en dus een gelegenheid om kennis te maken met de Italiaanse gezondheidszorg moet Maddy gedacht hebben. Bij het boren door mij mocht zij assisteren en daarbij kreeg ze een stukje gruis in haar oog. Op zich niets bijzonders, is mij ook overkomen de afgelopen weken, maar toen het na een dag of 2 toch pijnlijk werd zijn we toch maar eens de boel gaan laten controleren. Meteen naar de EHBO of toch maar even via de (nog onbekende) huisarts.

Omdat Varese potdicht zat en de EHBO dus wel eens lang zou kunnen gaan duren zijn we eerst maar naar de dokter gegaan. Op donderdagmiddag spreekuur van 15:30 tot 19:00. Dus om 15:45 namen we plaats in de volle wachtkamer (ca. 10 dames op leeftijd, 1 heer en nog 2 vrouwen van onze leeftijd). Al snel bleek dat je in een wachtkamer waar geen nummertjes getrokken kunnen worden degene die binnenkomt even informeert naar wie er als laatste voor hem/haar is binnengekomen. Zo hoef je maar op 1 kop te letten. Wij moesten er zo'n 13 proberen te onthouden . Wachten moesten we dus nog wel even, vooral toen bleek dat de dokter voor een bezoek weg was wat niet veel goeds beloofde gezien de verkeerssituatie op dat moment.... Ongeveer 3 uur (!) later waren we aan de beurt en heeft de Dottoressa ons verhaal aangehoord. "Ja, maar daarmee moet je niet hierheen komen, de volgende keer METEEN naar de Pronto Soccorso". Maar goed, het is een aardige dokter, die het wel leuk leek te vinden om ons al patiënt te mogen hebben en ze heeft ook meteen het ziekenhuis in Varese gebeld en geïnformeerd naar de tijden van de oogarts, er bleek nog net tijd genoeg te zijn om deze vanavond te bezoeken.

Wij dus TOCH door naar Varese, naar de Pronto Soccorso van het Ospedale del Circolo. Daar aangekomen werden we gevraagd weer even in de wachtkamer (mooi modern ziekenhuis trouwens) plaats te nemen. Maar toen we ook daar even gezeten hadden naderde toch ook wel het einde van de dienst van de oogarts, dus toch nog eens naar de balie... "Ow, goed dat u komt, zijn ze u nog niet komen halen? Ik laat u meteen even begeleiden en dus moesten we de gang uit, naar rechts, de hal door, deur 13 uit het plein over, na 100m links, de witte deur tegenover het standbeeld in. Daar werden we opgewacht door een team van 5 man/vrouw die Maddy eens even goed onder "ogen" namen . Er bleek dus idd een stukje steen ter grote van een halve mm in het hoornvlies te zitten. Dat hebben ze er met een pincet meteen uitgehaald. Druppels erin, doekje erop, pleisters erop en nog geen 5min later stonden we weer buiten, terug naar de EHBO-post, formulieren aftekenen en we mochten naar huis. Om 20:30 waren we dus thuis.....


De dag erna nog even naar de huisarts (we hoefden niet in de wachtkamer te gaan zitten, we konden gewoon doorlopen, aankloppen en even afwachten). We kregen een recept mee voor anti-biotica oogdruppels en dat was het. Het verbandje is er af, de pijn is weg en het oog is evenmooi als ervoor. Eind goed, al goed!

Verder: het gaat hartstikke goed met ons 4. We hebben het naar onze zin, voelen ons echt thuis hier en zullen het de komende weken in huis wat rustiger aan gaan doen en nog meer genieten. Het weer is duidelijk beter dan in Nederland momenteel, al kan het nog beter.

Wie heeft er trouwens gekeken naar het WK Wielrennen??? wat waren jullie indrukken van Varese en omgeving? De school van Giulia ligt trouwens op de top van de 1e beklimming (de Montello, waar Vosje in de laatste ronde de 1e demarrage plaatste) uit de route van afgelopen weekeinde.


Groetjes/Saluti,

i Sporcki

op rust?

zo... de sleutel hebben we dan eindelijk (sinds afgelopen donderdag) en we zijn meteen druk aan de slag gegaan met verhuizen: de spullen uit Marchirolo naar Morazzone slepen en uit de loods in Inarzo naar Morazzone halen. Zaterdag 6 (of 7) keer met een furgone (bus) heen en weer en toen stond alles in het huis. ja het stond er... maar daarmee was het nog niet bewoonbaar.

Meteen aan de slag, bedden in elkaar gezet.
Maar welke plank hoort nu bij welke kast?
Dozen uitsorteren, wat heeft prioriteit en wat iets minder (van de ca. 150 dozen)?

We zijn nu een paar dagen verder en ik neem even de tijd om wat woorden heir te kalken zodat de mails/smsjes/tels met vragen naar info een beetje beantwoord worden. Het belangrijkste is in ieder geval:

WE VOELEN ONS HEEEERLIJK!

we voelen ons echt THUIS, we hebben het naar onze zin en kunnen niet wachten tot we echt alles op orde hebben en ECHT kunnen gaan genieten/leven/werken/etc.

Wat is er verder nog allemaal te melden:

GIULIA gaat met veel plezier naar school, sinds maandag met de schoolbus (en dat maakt het allemaal nog leuker). Ze gaat heel makkelijk om met de 3 talen; naast de lessen in het Nederlands heeft ze dagelijks een uurtje Engels en dan ook nog het Italiaans wat ze maar op straat en zo moet oppikken. Ze is erg leergierig en vraagt me constant hoe je dit en hoe je dat in het Italiaans moet zeggen. GEWELDIG, ik ben echt trots op haar!

GIORGIA is bezig met haar 2e week gewenning op de lokale kleuterschool en ze gaat graag, ze vindt de juf en de kids leuk. Dus niks om ons zorgen over te maken. Giorgia is van nature wat stiller en rustiger dan onze extraverte Giulia maar toch merk je aan haar dat ook zij nog weinig moeite heeft met de nieuwe omgeving.

Zakelijk ben ik druk bezig met de voorbereidingen voor nieuwe opdrachten, maar alle hulp is welkom. Dus als iemand nog bedrijven weet met interesse in de Italiaanse markt, ik help graag.

Zo dat is weer een te uitgebreide update geworden, ik ga nog even wat eten (had vanavond een info/ouderavond op de Europese school en toen is het avondeten erbij ingeschoten)... daarij ben ik notabene ook nog tot Secundant KlasseMOEDER (M/V) gebombardeerd met als belangrijkste taak het organiseren van feestjes.

Komend weekend komen de eerste Neder-Belgische vrienden een kijkje nemen en zondag komen mijn ouders en zus een weekje WK Wielrennen meepikken en het appartement inwijden. Wordt dus weer lekker druk. Giulia heeft trouwens een week vrij ivm de WK want haar school ligt aan het WK-parcours.

Saluti da Morazzone,

Dagmar

Giorgia's eerste schooldag in Italia

Giorgia gaat (in tegenstelling tot Giulia) niet naar de Europese school waar ze een schitterende Nederlandse afdeling hebben. Ook voor kleuters is hier plaats (bij meester Cas, en het moet er erg leuk en gezellig zijn volgens een vriendinnetje van Giulia en Giorgia)! Maar we hebben er toch voor gekozen om Giorgia naar een lokale Italiaanse school te laten gaan. Enerzijds zal ze het Italiaans sneller oppikken, maar tegelijkertijd helpt het ons als ouders om sneller te integreren in Morazzone. Maddy zal dagelijks in het Italiaans moeten kletsen, met juf Chiara, andere moeders, omas, etc.

Vorige week vrijdag werd de school wakker uit haar zomerslaap (zomervakanties lopen hier van mid juni tot mid september) en hebben we even contact gehad met de directrice en de hoofdmeester. Maandag hebben we haar ingeschreven en kennis gemaakt met juf Chiara, ze is nog verlegener dan Giorgia . Ze vervangt de zwangere juf en is nog een verse kracht en dan meteen buitenlanders aan je bureau... dat maakte haar erg stil. Maar met de kids communiceert ze wel goed denken we. We zijn vanuit school meteen wat nodige spullen gaan halen: twee grembiuli (zie foto), schooltas, slofjes voor binnen in de school, en zo.

Vandaag was de eerste schooldag dan eindelijk. Giorgia keek er al lang naar uit want Giulia ging al een week naar school en kwam terug met superleuke verhalen en zij mocht maar niet. Maar vandaag mocht ze dan.... 60 hele minuten en dan ook nog wel met ons. Dat viel even toch tegen. hihi. Ze is natuurlijk (door 2jr Woelwaters) wel aan gewend om een paar uur alleen te zijn en afscheid te nemen. Maar de vandaag, morgen en donderdag is de school alleen open voor de nieuwe kinderen (en die beginnen hier rond de 3jr) die een "gewenningsprogramma" krijgen aangeboden. Vrijdag komen de oudere kinderen ook en dan begint het pas echt leuk te worden. Maar het gewenningsprogramma duurt nog tot eind volgende week met korte dagen (uurtje, 2uurtjes) waarbij de ouders (lees: moeders) een gedeelte van de tijd aanwezig zijn in de klas. Langzaamaan worden de kids dan steeds meer alleen gelaten met de juf. En dan gaat het er ineens best ruig aan toe: van 8:30 tot 16:00 van maandag t/m vrijdag, en alle dagen overblijven op school, dan wel incl. pranzo (lunch). De school is er trots op een eigen keuken en kok te hebben die dagelijks (met hulp van een paar kinderen) een 3 gangen diner presenteert; wij hebben op het menu al vele lekkere zaken gezien en zijn er jaloers op In ieder geval kan Giorgia er laten zien dat ze net als Giulia meer lust dan ze zelf weet. We zijn dus benieuwd.

Overigens kunnen ouders ervoor kiezen om de kids niet dagelijks tot 16:00 te laten blijven. Om 13:00 (na pranzo) kunnen ze ook afgehaald worden. Wij denken dat we dat op woensdag en vrijdag zo gaan doen, dan komt Giulia ook eerder naar huis (met de bus). En Giorgia's school en Giulia's bushalte liggen kort bijeen. en 5 dagen van 8:30 tot 16:00 is ook wel erg veel... als je 4 daagjes van 3uurtjes bij de Woelwaters gewend bent

anyway, Giorgia heeft een leuke dag gehad, maar kijkt uit naar het moment dat ze echt met de andere kinderen (zonder ouders) kan gaan spelen.