4 jaar na dato

Ik heb wel eens ergens gelezen (zal wel in "Ik mis alleen de HEMA" zijn geweest) dat je als emigrant vier jaren nodig hebt om helemaal die omslag te maken en te verwerken. Nou, vandaag is die dag! Vandaag is het vier jaar geleden dat we Nederland vaarwel zeiden en vol goede moed naar Italië vertrokken (hier de link naar de blog van 14 aug 2008). En wat is er in vier jaar veel gebeurd en wat zijn we veel wijzer geworden! Nou... wat zijn we in vier jaar eigenlijk wijzer geworden?

het roer om

Allemaal kennen we wel de mislukkingen en hopeloze pogingen van emigranten op TV in programma's als "het roer om". In de eerste minuten weet je al dat het plan gedoemd is te mislukken: geen duidelijke (economische) plannen of veel te rooskleurige plannen, ze spreken de taal nog niet of nauwelijks en het steenkolen engels zal ze ook niet ver brengen... maar toch... ZE DOEN HET WEL! Ik kreeg in de aanloop naar de emigratie vaak te horen "ja daar hebben wij ook over gedacht" en "dat zouden wij ook wel willen"... en telkens waren het mensen die veel beter dan de hoofdrolspelers uit "het roer om" zich zouden hebben kunnen redden. Waren zij die veilig thuis bleven zo realistisch en zij die de deur achter zich dicht trokken zo optimistisch?

Zonder een goede dosis optimisme lukt het in ieder geval niet. Het optimisme heb je vooral ook nodig om je voort te trekken, om te voorkomen dat je bij de tegenslagen (die je geheid gaat tegenkomen) bij de pakken gaat neerzitten.

Even wat info vooraf voor diegenen die onze gehele voorgeschiedenis gelezen hebben. Ik (Dagmar alias daggy72) heb in 1995 en 1996 twee keer zes maanden in Varese gewoond tijdens mijn stage resp. afstudeerproject bij Whirlpool, in het kader van mijn HTS-Elektro opleiding. In die tijd raakte ik hier zo thuis dat ik eigenlijk niet meer weg wilde en hier zeker terug wilde komen. Mijn toenmalige vriendinnetje zag het echter niet zitten om hierheen te komen en haar ouders achter te laten en dus ging ik terug naar Nederland, vastberaden ooit terug te komen. In 1999 ben ik met dat "vriendinnetje" getrouwd en niet veel later werd Maddy (alias Maddalena71) de moeder van mijn dochters Giulia (alias G1, uit 2001) en Giorgia (alias G2, uit 2004); niet geheel toevallig Italiaanse namen voor de meiden.

Een combinatie van factoren zorgde er in de loop van 2007 voor dat de tijd rijp werd voor verandering: ik had weer een aantal aantrekkelijke projecten in de Randstad moeten afwijzen omdat de afstand vanuit Kerkrade niet te overbruggen was en Maddy bleek eindelijk een goede oplossing gevonden te hebben voor haar zieke moeder (die ze zowat al sinds haar zestiende alleen verzorgde) waardoor ze wat rust begon te vinden. En zo gebeurde het dat we in september/oktober 2007 besloten de horizon richting Italië te verplaatsen. Lees hier meer over dat besluit in de blog van 8 okt 2007).
En dus ging eind 2007 ons huis in Kerkrade in verkoop en kochten we in mei/juni 2008 een mooi huis in Morazzone, nabij Varese. We kochten dus meteen, heel vastberaden en definitief dus!

Omdat we de sleutel pas op 11 september zouden krijgen en Giulia al vanaf begin september naar haar nieuwe school moest hebben we een maand gebivakkeerd in een te klein en te donker appartement in Marchirolo, niet echt ideaal maar dat hebben we overleefd. De natuur daar (Valganna) was in ieder geval geweldig mooi en het was geweldig om Giulia iedere dag via die weg naar school te mogen brengen en ophalen. 

de eerste crisis

Maar zoals ik al even vermelde in de introductie kun je tegenslagen verwachten, en die kregen we ook. De eerste kwam al vrij snel in het najaar van 2008. Nadat we de sleutel van onze Italiaanse droom hadden gekregen, onze spullen uit de opslag hadden gehaald en het huis hadden ingericht werd het tijd om weer aan de slag te gaan. De projecten die er lagen op te pakken. Maar dat viel dus tegen, de economische crisis zette  een dikke vette streep door de oorspronkelijke plannen. De afspraken uit voorjaar 2008 met diverse Duitse en Nederlandse (MKB)ondernemingen bleken niets meer waard of zouden meer gaan kosten dan opleveren.  Probleem was ook nog eens dat niet alles ineens werd afgeblazen, was dat maar zo geweest dan had ik meteen kunnen bijsturen. Nee er werden nieuwe beloftes gedaan "eerst dit project afronden en dan kunnen we met jou starten", "even wachten tot die klant betaald en dan hebben we budget om met Italië aan de slag te gaan" en nog meer van dat soort... Van uitstel komt afstel, dat spreekwoord ken ik nu wel! En zo liep 2008 zonder omzet ten einde en begonnen we vol goede moed aan 2009.

een villa aan het Lago Maggiore

Op zoek naar opdrachten, projecten of een normale baan viel mijn oog in het voorjaar van 2009 op een advertentie van een grote internationale makelaar aan het Lago Maggiore, ze zochten meertalige makelaars/consultants. En aangezien de mogelijkheden in de buurt niet voor het oprapen lagen leek me dat een leuke uitdaging. Makelaardij, iets heel anders, maar ach, in noodgeval was ik ook bereid geweest om druiven te gaan plukken. En dus werd ik Consulente Immobiliare voor Engel & Völkers in Cannobio en Porto Valtravaglia beiden aan het Lago Maggiore. Een geweldige tijd met leuke collega's en iedere dag aan of zelfs op het mooie Lago Maggiore. Ik heb menigeen jaloers gemaakt met mijn sfeerplaatjes op Facebook en Twitter. En 's avonds de schoolbanken in voor de cursus makelaar van de Kamer van Koophandel, 4 avonden per week van 20:00 tot 22:30... wetten, regels, methodes en dat allemaal in het Italiaans. Maar toen er na een paar maanden die Duitsers niet mijn villa kochten maar die van een collega, of het bod van mijn Nederlandse klanten werd overtroefd door dat van een stel Russen was de lol er snel vanaf. Eén verkoop was voldoende geweest qua commissie om van door te kunnen gaan maar als je twee keer zo dicht bij bent en het ketst dan af...
Ondertussen was ik niet stil blijven zitten, mijn profiel op LinkedIn en de vacatures aldaar hield ik goed in de gaten, net als de lokale arbeidsmarkt. Maar op die lokale bedrijven zaten helemaal niet te wachten op een eigenwijze meertalige Noord-Europeaan die hier net een jaar woonde en veel te veel wilde verdienen.

Zwitserland

Maar uiteindelijk kwamen er toch een paar mooie opties om uit te kiezen en dus startte ik begin 2010 als Account Manager bij Permobil in Zwitserland. Ik zou wel eens even de markt voor rolstoelen in Zwitserland en Noord-Italië op de kop gaan zetten. Rolstoelen? Hoe kom je daar nu bij? Nou die van Permobil zijn toevallig wel de beste in de wereld en behoorlijk complex en aangezien ik verstand heb van computers en elektronica en verkopen leek ons dat wel een goede combinatie. Dat was dan misschien wel zo, maar een Zwitserse baas met een totaal andere kijk op de markt en dan ook nog eens 4-5 dagen per week 225km van huis af logeren in hotels aan de andere kant van de Gotthard is niet ideaal. Dus na ruim een jaar (juni 2011) besloten Permobil Schweiz en ik het beide op een andere manier -zonder elkaar- te gaan proberen.

geluk bij een ongeluk

Maar eerst even terug naar 2010, want op maandag 7 juni van dat jaar kreeg ik een telefoontje uit Morazzone, de buurman... Ik moest niet schrikken maar Maddy was aangereden op haar fiets door een auto en moest naar het ziekenhuis. Ik was net in Zwitserland aangekomen en kon alweer omdraaien. En dan zijn 225km ineens erg lang, heel erg lang. Meer details over het ongeluk staan in deze blog. Helaas kampt Maddy nu ruim 2 jaar later nog steeds met de gevolgen van dit ongeluk, een pijnlijk linkerbeen en blijvende invaliditeit zijn het gevolg. Hiervoor is iemand aansprakelijk en zijn verzekering zal haar hopelijk tegemoet komen met een ruime schadeloosstelling, we starten na de vakantie de afronding van deze hele kwestie via onze advocaat. Het voordeel van dit ongeluk echter is dat Maddy onder de dorpelingen bekend werd en dat met name de buren ons te hulp schoten tijdens mijn afwezigheid. Ik was na een week thuis de boel te hebben gerund immers weer naar Zwitserland vertrokken. Buren die de luiken 's ochtends kwamen opendoen, middag- en avondeten voor haar bereidden en de luiken 's avonds weer kwamen sluiten. En ook later toen ze aan de revalidatie kon beginnen waren er naast haar Nederlandse vriendinnen ook de buren en Italiaanse vriendinnen die met haar naar fysio en ziekenhuis reden, en weer iets later samen met haar gingen sporten. Sinds het ongeluk is ook Maddy beter op haar plek hier en heeft haar eigen contacten. 

zwarte dagen

En toen gingen we eind juni, vlak na het ongeluk, naar Nederland voor een feestje en zakenreis (naar Zweden) van Permobil toen het plots slecht ging met mijn moeder die sinds april 2008 tegen kanker probeerde te vechten. Twee jaar hard gevochten, alles geprobeerd maar het mocht niet baten. Binnen een week is ze toen overleden. Hierover is in mijn blogs niets terug te vinden op een klein "excuus" na in de eerstvolgende blog op 11 oktober 2010. Ik had er even geen zin meer in en ik wist dat mijn ouders die aandacht niet op prijs stelden.

terug naar onafhankelijkheid

In mei/juni 2011 was ik dus op zoek naar weer eens een nieuwe richting, een nieuwe uitdaging. Met name door mijn hyperactiviteit op de social media als twitter, facebook en linkedin kwam ik snel in contact met ondernemers met plannen in Italië. Als eerste het verhuurbedrijf Boels uit het Limburgse Sittard, maar met inmiddels bijna 300 vestigingen in Nederland, België, Duitsland, Polen, Tsjechië, Slowakije, Oostenrijk en dus ook nu in Italië. Dit was een geweldig project om samen met de facilitaire afdeling van Boels uit te voeren: 3 vestigingen in Assago (bij Milaan), Gussago (bij Brescia) en Verona heb ik met hen mogen opzetten. Het heeft me een schat aan ervaring opgeleverd en hopelijk kan ik in de toekomst bij de volgende vestigingen weer wat voor hen betekenen.
In dezelfde tijd dat ik met Boels startte kwam ik ook in contact met Salesupply, een bedrijf dat zich gespecialiseerd heeft in het ondersteunen van de internationalisatie van e-commerce ondernemingen (webshops). Met vestigingen in de belangrijkste online markten van Europa: Nederland, Duitsland, Groot-Brittanië, Frankrijk, Denemarken, Zweden, Polen, Spanje en dus ook Italië. Salesupply helpt bij het vinden van de juiste markten (in welke landen maak je de meeste kans op succes), de aanpassingen van de website voor dat betreffende land (vertaling, webmarketing, seo, linkbuilding, logistieke, juridische en fiscale aspecten, keurmerken e.d.) en (en daarin verschilt Salesupply tot veel andere lokalisatie bureaus) het ondersteunen of zelfs compleet uitvoeren van de klantenservice (callcenter) en ondersteuning bij logistiek, met name de afhandeling van retouren. Als Country Manager Italy begeleid ik webshop ondernemers van buiten Italië op de Italiaanse e-commerce markt en binnenkort hoop ik ook de eerste Italiaanse webshop  naar het buitenland te begeleiden. Zo hebben we in het najaar van 2011 Tennis-Point.it gelanceerd, de Italiaanse website van Tennis-Point.de uit Duitsland. Vrij succesvol mogen we wel stellen want de Italiaanse shop doet nauwelijks onder voor echte e-commerce landen als Nederland en Frankrijk (met die laatste wisselen we steeds stuivertje qua resultaat). Daarnaast begeleiden we nog een aantal andere webshops uit Nederland en Duitsland en staan we op het punt een aantal te lanceren na de zomer.
Ik heb Boels en Salesupply in Italië op weg geholpen en dankzij hen heb ik ook weer de juiste weg gevonden. 

school & vrienden

En de kinderen dan? Nou zoals je zo vaak hoort, hebben die nog wel de minste moeite gehad om zich aan ta passen. Giulia ging verder in het Nederlands onderwijssysteem op de Europese School (in een klas met Nederlandse en Vlaamse kinderen en leraar). Ze heeft inmiddels de basisschool afgesloten en gaat begin september verder op de middelbaar onderwijs, ook weer aan de Europese School. Giorgia heeft de eerste twee jaren hier de lokale Italiaanse kleuterschool bezocht en zo heel snel en accentloos Italiaans geleerd, inmiddels heeft de eerste twee jaren basisschool op de Europese School er ook weer op zitten. Beide meiden spreken heel net en correct Nederlands, mooi sophisticated Engels en Italiaans. Uiteraard is hun Italiaans niet zo goed als het geweest zou zijn als wanneer ze op een Italiaanse school zouden hebben gezeten. Maar daar staat tegenover dat hun Engels perfect is en ze ook het Nederlands verder ontwikkelen. En tegen de tijd dat ze met 18 de Europese School verlaten zullen er nog wel een taal of twee bijgekomen zijn. 

Vriendschappen, tja, dat is een moeilijk iets hebben we gemerkt. Hoewel we best wel veel mensen kennen en ook vrienden hebben gemaakt blijft het meestal toch oppervlakkig. Misschien omdat Maddy de taal niet goed genoeg beheerst, misschien omdat Noord-Italianen niet zo hartelijk en open zijn als men misschien zou denken. Begrijp me niet verkeerd, ook onze ECHTE vrienden in Nederland waren op de vingers van één hand te tellen hoor. Het zal toch met cultuurverschillen te maken te hebben en zo; je wordt hier niet snel thuis uitgenodigd voor een kop koffie en stuk taart of een etentje. Aan de andere kant ga je wel sneller met elkaar de stad in voor een aperitivo en dat mondt dan vaak weer uit in een gezellig etentje. 

Conlusies

Belangrijkste vraag die ik moet beantwoorden: "Heb je er (ooit) spijt van (gehad) dat je naar Italië bent verhuisd?"
Nee, ik zeer zeker niet! Maar Maddy zal een wat minder eenduidig antwoord hierop hebben denk ik.

"Had je het anders gedaan als je geweten had dat..." Tja wie niet, teveel tijd verloren in 2008 en 2009, maar als je alles van tevoren zou weten...

Nu ik de blog even vluchtig nalees valt me op dat ik heel veel woorden aan werk heb besteedt, wat weer typisch Nederlands is en wat velen van jullie je ook (terecht) afvragen. Maar dat is natuurlijk niet de reden dat we hierheen zijn verhuisd. Als je je baan belangrijk vind dan meot je dus nooit naar Italië verhuizen. Maar wil je buiten die 40-60 uur per week dat je werkt ook kunnen leven en kunnen genieten. Dan is Italië een topland om te wonen. Ondanks alle sores die wij persoonlijk over ons heen hebben gekregen, die de huidige crisis misschien nog in petto heeft voor Italië, de Italianen en ons... één ding is zeker, je kunt hier heerlijk genieten. Genieten van de omgeving, lekker eten thuis of buiten de deur (voor een betaalbare prijs). Hier kan IK na mijn werk mentaal de deur achter me dicht trekken, op de tuinstoel gaan zitten over de wei en het bos heen kijken en denken.... La Vita è Bella!

Dus dat is wat ik nu ga doen: Living La Dolce Vita!

London-Cambridge 21-21 May 2011

London-Cambridge 21-21 May 2011, a set on Flickr.

pics of the trip to London & Cambridge last weekend

About Me 2.0

My first "About Me" in this Blog was written in Dutch over a year ago so it needed both an update and a translation.

I am Dagmar Sporck, 39years old, married to Maddy (Maddalena) and father of two fantastic girls (Giorgia of 7 and Giulia of 10 years old). I represente Dutch and German companies in Italy and Ticino-Switzerland with my company Sales4Italy. And for the German readers: Yes, I am a male Dagmar!

Since 1996 I am a proud member of the Round Table, first in RT171 Kerkrade, NL and since 2008 in RT64 Varese. Last year as IRO, this year as Vice-President and as of June 2011 as President. I hope to be able to attend some interesting RT-meetings in the next two years: the Gala in the Academy of Siena in November this year, the Italian AGM in Taormina, Sicily June next year and various international meetings as well. In Switzerland I try to visit as much RT's as possible, combining the business trips with visits to the local RT-meetings.



End of this month (28-31 October 2010) the Twinning partner of Morazzone, Wimblington will visit Morazzone. I am honored to be part of the organisation of this event as chairman of the Morazzone Twinning Committee.

The so called Social Media are getting quite a lot of my attention as well. I was an early adapter of XING and LinkedIn, one of the first to move to facebook in the Netherlands (where the national equivalent Hyves is still far more popular), Over a year ago I discovered Twitter and after a slow start I now can't stop tweeting, RT'ing and replying. This might be my only real addiction!

What's more to say? I like cooking, but even more I like to eat honoust food with a good glass of wine. If money wasn't an issue I would be travelling around the world a lot more. Especially city-trips.
I have a lot of experience playing around with computers (started with C64, self build PCs, Macs), operating systems (Windows 3.x, XP,7, Ubuntu 9.x/10.x, Mac OS X), software-applications (office suites, graphical, DTP), mobile devices (iPhone, Windows Mobile 5.x/6.x, pda's), and so on. I like to watch movies, listen to music and I can't stand disorganized CD/DVD collections so I put everything on my server (WD MyBookWorld) and play it on PC, laptop and of course the fantastic XBMC Live box (on a Foxconn NT330i barebone).

Although the names of my 3 girls might make you think at least 3 of us are Italian we all have the Dutch nationality and are all born in the Netherlands, in the utmost south-east, Limburg. To Italians I do like to say we're the Olandesi Pugliesi (the Dutch from Puglia). Just like Puglia, the heel of the Italian boot, is hanging on to the rest of Italy as an appendix, Limburg is the Netherlands' appendix.
The four of us moved to Italy in August 2008. Our motivations were not business nor did we want to open a B&B, we just liked the idea of living in Italy, close to the mountains, the lakes, Varese, Milano, Lugano, etc. So one day in 2007 we took the decision, put our house on sale (which we sold) and we moved from Kerkrade to Morazzone (VA), Italy, where we bought a house. After some time off (sabatical) I wanted to start doing something not involving too much travelling away from home. So I joined Engel&Völkers Real Estate at the Lago Maggiore. Not the best choice ever but I learned a lot, and I got to practice my languages every day. Languages I use every day being in touch with business relations from the Netherlands, England, Germany, France, Belgium and of course Italy and Switzerland!

So I live in Italy where people still know how to enjoy life and (at least as important) good and honoust food!

Wanna know more about me, just ask!

break-a-leg

Vandaag hebben we weer een nieuw hoofdstuk aan ons Italiaanse avontuur toegevoegd. Een harde kennismaking met het Italiaanse rijgedrag. Maddy is op haar fiets aangereden en heeft daarbij haar been gebroken en een snee in een arm opgelopen.

Op weg van de supermarkt naar huis op haar fiets stak ze de weg over, een auto die achter een afslaande auto reed zag haar te laat en reed haar aan. Maddy op de grond op haar boodschappen, waaronder een aantal kapotte glazen potten. Gevolg een flinke snee in de linkerarm en een gebroken scheen- en kuitbeen (thv de enkel).

Ambulance, carabinieri, polizia locale iedereen op de been (behalve Maddy dus) en ook een aantal buren waren meteen ingelicht (toch fijn dat we ondertussen bekend zijn). Ik was net 2uur op het werk in Zwitserland toen ik door een buurman gebeld werd. Maddy lag toen nog op de grond en werd van nekkraag voorzien. Spullen bijeen geraapt en weer terug door de tunnels en de Alpen naar het ziekenhuis. Toen ik aankwam was een buurvrouw nog in het ziekenhuis om mij op te wachten. Maddy werd nog onderzocht (volledige CAT/MRI van haar hoofd en buikholte, Xrays van zowat alle beenderen en in ieder geval vd benen en ruggegraat).

Conclusie:
een gecompliceerde been-/enkelbreuk en een gapende snijwond (die was inmiddels al schoongemaakt en gehecht). Operatie was al ingepland.

Rond 16:00 ben ik vertrokken omdat Maddy naar de OK ging. Giorgia was door de buren vd bus gehaald en opgevangen, maar wist nog van niks. Dat heb ik haar verteld. Om 19:30 waren we terug in het ziekenhuis en gingen we op zoek naar Maddy, ze bleek over 5min opgehaald te kunnen worden van de recovery en naar haar kamer gebracht te worden. Goeie timing dus!

Ik schrijf dit aan haar bed en Giorgia zit erbij. Alles gaat -naar omstandigheden- redelijk goed. Het been is voorzien van wat plaatwerk en verzegeld met een laagje gips.

Engelse toestanden

Zoals de oplettende Dagmar-volger wel weet ben ik sinds een tijdje voorzitter van het partnerstad comité van de gemeente Morazzone. We hebben momenteel 1 verband met een Engelse gemeente (het buurtschap Wimblington in de buurt van Cambridge). En nadat in juni vorig jaar een jeugdige delegatie uit Morazzone Engeland had bezocht (voor de 2e keer) is het dit jaar onze beurt om gastheer te zijn. En omdat een en ander met Brusselse subsidie gepaard gaat dienen we ons aan bepaalde richtlijnen en deadlines te houden.

Er werden wat voorstellen van data voor een bezoek per e-mail uitgewisseld met een voorkeur voor die en die data. En uiteraard hoord daar een vergadering aan de ene kant en een vergadering aan de andere kant bij. Dus kort voor kerst is de kogel door de bekende kerk en is er overeenkomst over de data, nu kunnen beiden kanten gaan voorbereiden en organiseren. Degenen die de subsidie aanvraag moeten indienen dienen dit vóór een bepaalde datum te doen en daarom wordt er 2wkn vóór die datum nog eens geïnformeerd naar de EXACTE reisdata en de aantallen personen (opgesplitst naar geslacht en leeftijdscategorie). Uh.... ja daar moeten we nog even over vergaderen, morgen weet je meer... 8-o???
vergaderen???

Anyway... dag erna de email, nee, niet zoals afgesproken in juni maar in juli of anders in oktober!
:-?

Even voor de duidelijkheid:
in de ITALIAANSE gemeente Morazzone worden vergaderingen binnen 5 dagen bijeengeroepen en gehouden. Er wordt snel en duidelijk per email of evt. telefoon gecommuniceerd en er is vaak alleen een formeel vergadermoment nodig waarna het comité de kroeg induikt voor de nodige sociale (en politieke) interactie.
in de ENGELSE gemeente Wimblington worden vergadering uiteindelijk na ca. een maand gehouden, lijkt niemand over mobiele telefoons en email te beschikken en worden reeds overeengekomen data (juni 2010) geschrapt en worden nieuwe suggesties gedaan.

Dus hadden wij (van Morazzone) voor kerst laten weten hun voorstel voor een ontmoeting in juni 2010 wel te zien zitten en dus dat bevestigd; de lokale verenigingen zouden hun activiteiten matchen zodat er evt. door de Engelsen aan deelgenomen kon worden. 31 januari was de deadline voor het subsidieverzoek aan Brussel (mijn taak). Medio januari had ik nog geen exacte data en aantallen ontvangen en dus meldde ik mij even. een week later bel ik toch maar even op en krijg ik te horen dat er die avond een vergadering is en dat ik daarna meer krijg te horen. HELAAS!!! De (vrijdag)ochtend erna tref ik een email in mijn Inbox aan met de mededeling dat ze in juli of in oktober 2010 kunnen komen en dat ze met ca. 25 man zullen zijn. :(. Meteen mijn comité gemaild en een vergadering voor dinsdagavond belegd (bijna het voltalige 15-koppige comité is aanwezig) en 30min later nemen we een besluti: oktober 2010. bellen dat ter plekke meteen even door om e.e.a. te verifiëren.

Wie is er nu chaotisch en bureaucratisch ???

maar ach, nu nog even de aanvraag naar Brussel opnieuw schrijven (gelukkig is de termijn verlengd tot 15 febr) en dan op naar de meeting in oktober!

Wimblington twinned with Morazzone, Italy

Een paar maanden terug, het zal ergens in de zomer zijn geweest, lag er ineens een kaartje in de bus met het verzoek even contact op te nemen met de Burgemeester van Morazzone (il Sindaco). Boh... waar zou dat voor zijn? Had mijn fantastische administratie (ahum) voor problemen gezorgd, was ik iets vergeten in te leveren, te melden? Zou hij, als kersverse Lega Nord-burgemeester, alle niet autochtone Padanezen aan te tand willen voelen???

Toch maar even gebeld en de secretaresse was uiterst vriendelijk
"Goedendag mijnheer Sporck, ja we hoopten al dat U zou bellen. De burgemeester zou u graag persoonlijk willen spreken". 
"Maar waar gaat het eigenlijk over" vroeg ik.
"Precies weet ik het ook niet, maar het heeft te maken met de partnergemeentes".
Partnergemeentes?? Tja ik had wel al een paar keer zo'n bord zien staan bij het inrijden van Morazzone dat er een "gemellaggio" was met een engelse gemeente, Wimblington. Maar wat had ik daar mee te maken? Of wilde de burgemeester er een Nederlandse gemeente aan toevoegen en was hij op zoek naar contacten in Kerkrade?
Anyway, afspraak gemaakt. Aangezien het burgemeesterschap in zo'n klein dorp als Morazzone (4500 inwoners) een parttime job is moesten we 's avonds afsprekem, 21:00 op het gemeentehuis.



Ik er naar toe die avond en daar sprak ik de kersverse burgemeester en zijn nog kersversere wethouder van onderwijs & cultuur. Kersvers, want niet alleen waren zij beiden pas sinds kort verkozen in hun functies, ze waren bovendien nog jonger dan ik (en ik vind mijzelf met 37 jaar nog best jong, zeker voor een ambt als burgemeester). Lang verhaal kort gemaakt, de wethouder was tot voor kort voorzitter geweest van het "Comitato dei Gemellagi" het twinning comitee, dat zich bezig houdt met het vinden van partnergemeentes en het organiseren van reizen naar en activiteiten met die partnergemeentes. Gezien zijn nieuwe functie als wethouder kon hij de positie van "Presidente del Comitato" niet langer vervullen. Om diverse redenen had de burgemeester het idee geopperd om een in Morazzone woonachtige buitenlander hiervoor te strikken. De keuze was in eerste instantie op mij (en Maddy) gevallen omdat wij enerzijds als Nederlanders bekend staan om onze linguistische capaciteiten en anderzijds omdat wij ons duidelijk in Morazzone gevestigd hadden (koopwoning) en kinderen hadden met Italiaanse namen, ook al woonden we pas 1 jaar hier. In het gesprek probeerden ze eerst te peilen wie ik was, waar mijn ambities lagen en daarna kwamen ze met de vraag of ik in het comitee wilde plaatsnemen en of ik dan eventueel de voorzittershamer wilde hanteren. Na een week bedenktijd (overleggen met Maddy), heb ik een informeel gesprek gevraagd (en gekregen) met nogmaals de burgemeester, de wethouder en een aantal leden van het comitee en werd mij al vrij snel duidelijk dat ik hier wel een positieve bijdrage aan zou kunnen leveren.

Het comitee wil de contacten tussen de inwoners van Morazzone en de twinninggemeente(n) faciliteren en bevorderen. Met name voor de jeugd van Morazzone is het belangrijk om contacten met engelstaligen te kunnen onderhouden om zo het engels beter onder de knie te krijgen.

Inmiddels heb ik mijn eerste vergadering voorgezeten, heb ik contact gehad met mijn engelse collegavoorzitter en zijn de eerste mails de deur uit. Op de planning staat als eerste een kennismakend bezoekje door mij aan Wimblington en het comitee aldaar en ze formeel uitnodigen voor een bezoek aan Morazzone, waarvoor wij dan weer eea moeten regelen (huisvesting, activiteiten, amusement, etc).

Genoeg te doen voorlopig!
Een prettig bijkomend effect is dat ik nu veel sneller en makkelijker contacten maak binnen de gemeenschap hier, wat onze integratie alleen maar ten goede komt!

het weer in en om Varese

Toen we vorig jaar naar Italië (Morazzone) verhuisden zeiden veel mensen, zeker vanwege het weer... en laat dat nu net NIET één van de argumenten zijn geweest. Nee het weer was voor mij (en ik denk voor ons) geen reden. Okay, hier schijnt de zon iets meer uren dan in NL maar daarentegen regent het hier ook veel meer (in milimeters per jaar MINIMAAL 3x de hoeveelheid in Zuid-Limburg, 2400mm vs. 800mm).

Maar ondertussen... verrek het weer is wel degelijk een reden denk ik nu. We raken er helemaal aan gewend en kijken dan soms ook vreemd op als het even veranderd.

Het weer is hier (dus in het Noord Italiaanse merengebied) over het algemeen vrij stabiel en voorspelbaar, het is of zonnig en dan kijk je naar een strakblauwe hemel, of het regent pijpenstelen en daar kunnen jullie (in NL) je bijna niks bij voorstellen, het lijkt nog het meeste op de wolkbreuken zoals NL afgelopen week 2x trof. Alleen... dan regent het hier UREN aan één stuk, onafgebroken, en in de herfst soms dagen achtereen. Zo bereiken we die hoge hoeveelheid mm/jr hier. Maar dat betekend dus wel dat het op die andere dagen niet meer kan vallen.

Wind, dat is iets vreemd hier en als we in Nederland zijn herinneren we ons weer wat dat eigenlijk is. In Nederland, ook op de mooiste dagen is er eigenlijk altijd wind. Hier bijna nooit en we kijken dan ook bezorgd naar de lucht als we de boomtoppen zien bewegen.

De typische Hollandse grijze luchten waarin je dagenlang geen wolk kunt herkennen en waaruit af en toe een miezerig regentje valt komen hier vrijwel niet voor, het is hier gewoon strakblauw (evt. met witte watjes) of er hangen donkergrijze wolken zwanger van de regen... die dan ook beslist zal vallen.

Afgelopen 2 weken hebben we superweer gehad, overdag! 's avonds meestal rond 19:00 kwamen er vanuit de Alpen (hier op een steenworp afstand) donkere wolken aanzetten en soms zagen en hoorden we het al een uur lang bliksemmen en donderen... en als het ons dan bereikt had, een flinke bui (meestal iets van een paar uur) een knallend onweer en daarna (het was ondertussen nacht) droogde het op en de volgende ochtend begon weer stralend zonnig. Perfect agrarisch weer zo, en mits we op ons overdekte terras bleven konden we gewoon buiten eten; de temperatuur bleef altijd boven de 20 graden.

Maandagavond bereikte ons pas tegen middernacht een onweer dat behoorlijk tekeer is gegaan en tot de volgende ochtend (8:00 regende het nog) heeft volgehouden, met soms vreselijk harde donderslagen...

en nu... het is gewoon een heerlijke ochtend, we zien de Monte Rosa weer liggen (berg van ca. 4500m op 100km van hier) dat betekend dat de lucht helder en schoon is, en de termomether staat alweer op 24 graden. Het zwembad zal vandaag ook weer goed gebruikt worden door de meisjes, ze hebben er slechts 2 dagen geen gebruik van gemaakt sinds we het 3 wkn geleden hebben opgezet.

MAAAARRRRR, het kan ook anders. Vorig jaar juni heeft het hier ook overdag veel geregend en toen we in augustus aankwamen werden we verwelkomd met een week onweer ...

voor nu: Saluti uit een zonnig Murazùm (das Morazzone in Lombardisch dialect, een smerige versie van het Italiaans )

bijna 4 maanden later...

Tot mijn schrik zie ik dat het alweer bijna 4 maanden geleden is dat ik iets gemeld heb hier op mijn Hyves-blog. Maar ik geloof niet dat iemand het gemist heeft.

Voordat ik weer lekker narcistisch wat woorden aan mezelf ga wijden nog even een update over de gezondheid van mijn moeder:
Het gaat SUPER! Na de operatie in december is ze heel snel hersteld en de uitslagen van de diverse onderzoeken en scans doen vermoeden dat er niks kwaadaardigs meer achtergebleven is. Al geeft niemand je dat zwart-op-wit, en daarom ook dat ze uit voorzorg nog 6mnd chemo ondergaat. En dat gaat super, ze heeft er weer geen last van en hoewel de vorige chemo's haar haarbos ietwat uitgedund hadden is het nu gewoon weer bij aan het groeien. Samen met pap en Kirsten is ze nog een paar keer hier geweest. Allemaal perfect dus!

Verder was er niet echt iets bijzonders te melden, onze foto's hebben laten zien dat hier dikke pakken sneeuw zijn gevallen, de vele WWW's van Maddy en van mij hebben vaak laten zien dat het ná de sneeuw vooral FANTASTSICH zonnig was (Carnaval met 20graden). De laatste weken is mijn WWW-frequentie opgeschroefd omdat ik ben gaan twitteren en soms de meest onzinnige mededelingen doe van waar ik op dat moment ben, mee bezig ben of toevallig aan denk. Twitteren is dan ook deels een vervanging voor het bloggen, het is een mini-bloggen zeg maar.

Degene die deze meldingen voorbij heeft zien komen heeft gezien dat ik veel rond het Lago Maggiore aan het werk was. En daar wil en kan ik nu eindelijk iets meer over vertellen. Mijn plannen waren om hier in Italië een aantal Duitse en Nederlandse bedrijven te ondersteunen bij hun activiteiten op de Italiaanse markt, maar laten we nu net verhuisd zijn in het meest ongunstigste moment van de laatste 20 jaar. Over de hele financiële crises hoef ik natuurlijk niet veel te vertellen, maar een aantal van mijn beoogde klanten hebben het ronduit zwaar of hebben in ieder geval besloten om nieuwe plannen uit te stellen of voor zich uit te schuiven. Al met al had dit minder prettige gevolgen voor mij en mijn zakelijke activiteiten. En ben ik dus op zoek gegaan naar andere mogelijkheden.

Een van de zaken die al een tijdje door mijn hoofd speelde was iets te gaan doen in de onroerend goedmarkt hier ter plekke. Tijdens de zoektocht naar een voor ons geschikt huis in deze regio heb ik moeten vaststellen dat de buitenlanders door menig makelaar/bemiddelaar niet echt serieus genomen worden, slechts één heeft echt actief zijn best gedaan en laten we nu net met hem het perfecte huis hebben gevonden. Van sommige makelaars heb ik na enkele emails en telefoontjes met het verzoek om meer info of de vraag voor een bezichtiging tot op de dag van vandaag nog steeds niets vernomen. Schandalig, zeker als ik zie dat enkele van de huizen die we in overweging hadden nog steeds niet verkocht zijn. Daar komt dan nog bij dat ze nauwelijks de wensen van buitenlanders lijken te begrijpen en zoals velen hier, slecht Engels spreken, en al helemaal geen Duits. Dat was voor mij nauwelijks een probleem maar we kennen aardig wat mede-niet-Italianen en die liepen daar zeker tegenaan. En toen we moesten afrekenen met de makelaar werd het helemaal een feest, de makelaar is hier niet de verkoper van een huis, maar de intermediair tussen aanbieder en geïnteresseerde en vangt van beiden een commissie die in de regel 3% van de prijs bedraagt, huizenprijzen liggen hier op Randstad-niveau, dus voor een doorsnee 3-kamer woning met tuintje en garage betaal je al snel 4 ton, ergo 2x3% = € 24.000,= commissie voor de makelaar, geen slechte business, en zeker heel wat anders dan de schamele 1%-2% die makelaars in Nederland (sorry Jocelyn ) ontvangen.

En toen kwam ik via internet een "vacature" bij een makelaar van luxe villa's aan het Lago Maggiore tegen... meteen gemaild en gebeld en 2 dagen later zaten we gezellig aan "eine Tasse Espresso". Ja, het zijn Duitsers, en via een grote wereldwijde franchiseorganisatie bemiddelen zij in de verkoop van luxe tweede (of derde ) woningen. Heel vermogend Duitsland kent hen. Interesse in een woning op Mallorca? stap maar 1 van de 20 vestigen op Mallorca binnen, of één van de meer dan 300 vestigingen in 27 landen wereldwijd. Ook in Italië hebben ze inmiddels een aantal kantoren: Comomeer (3), Gardameer (2), Sardinië, Toscane en natuurlijk aan het Lago Maggiore (2). Het kantoor aan de westkant (Cannobio) van het meer was van plan het kantoor aan de oostkant (Porto Valtravaglia) over te nemen dat nog vanuit het hoofdkantoor in Como geleid werd, maar aangezien alle medewerkers in Cannobio om omgeving wonen was dat nogal lastig, hoewel je de overkant kunt zien ben je (zeker in de zomerdrukte) soms meer dan een uur onderweg om de andere kant te bereiken. Maar toen kwam Dagmar langs, spreekt Duits, Engels, Nederlands en óók nog Italiaans! 4 van de 5 meest relevante talen aan het Lago Maggiore (mijn Frans moet ik nu toch maar gaan oppikken om op 5 uit 5 te komen). En na wat nadenken aan mijn kant (zij waren het snel eens) heb ik besloten deze weg in te slaan. Het is leuk werk, in een schitterende omgeving, ik hoef nooit meer ver te reizen (maximaal een uur rijden van huis) en het kan goed verdienen zijn, uiteraard vang ik niet de volle commissie maar dat hoeft met villa's vanaf een half miljoen en enkelen van 1-3 Miljoen ook niet. Er zitten overigens ook appartementen van 200-500K tussen.

En dus ga ik de oostkant van het Lago Maggiore en de hele provincie Varese (stukje Lago di Lugano) voor mijn rekening nemen. Nu zijn het nog vooral de 2e woningen die we bemiddelen maar ik wil zeker ook de vele buitenlanders als wijzelf gaan helpen die een eerste woning rond Varese zoeken omdat ze de kids daar op de Europese School doen en zelf in Milaan (of zo) werken. Zo heb ik deze week al een mooie landelijke villa in de bossen iets boven Varese bezocht waarvan ik hoop dat ik hem mag gaan verkopen (richtprijs 1,5Miljoen).

En omdat hier in Italië iedere makelaar over een certificaat moet beschikken ben ik deze week begonnen aan de zware opleiding tot makelaar, zwaar omdat de materie zware kost is (vooral wetten en bepalingen), zwaar omdat het lastig Italiaans is (technisch en juridisch), zwaar omdat het iedere ma-di-wo-do-avond van 20:30 tot 23:00 is, zwaar ook omdat slecht 45% slaagt. De opleiding duurt tot begin juli en ik hoop in oktober het examen te halen (zowel multiple choice als een mondeling).

Dus... als iemand een huis zoekt aan in deze contreien of een huis te koop aanbiedt of iemand kent die zoekt/verkoopt neem dan vooral contact op met:

Dagmar Sporck
consulente immobialiare

Engel & Völkers
E Dagmar.Sporck@engelvoelkers.com
M +39 347 xxxxxxx
W www.engelvoelkers.com

Kerst in Nederland

Vorige week zaterdag (20-12) zijn we 's ochtends uit Morazzone weggereden, eerst nog even langs de bar voor een laatste echte capuccio-brioche en dan de auto in, de Alpen over en naar Kirchroa.

De rit verliep voorspoedig, alleen wat sneeuw op de weg toen we aan de noordkant van de Gottardo/Gotthard de tunnel uitkwamen, verder goed door kunnen rijden. Na een rit met wat pauzes kwamen we na een alleszins redelijke 9 uur in Kerkrade aan, waar me meteen naar Nonna Mia gingen. Maddy en de meiden hadden haar al sinds augustus niet meer gezien (alleen een keer via webcam). Toen nonna moest gaan eten zijn we naar tante Kirsten gereden en hebben we een lekkere vette friet met kroketten en frikandellen gehaald. Na 4mnd hadden we daar allemaal wel weer zin op. De meisjes bleven bij Kirsten slapen, Maddy en ik betrokken het huis van mijn ouders (die nog in Regensburg waren).

Zoals al gemeld in de vorige blog en de reacties erop, zou mijn moeder eerst zondag naar huis komen, maar door een plotse ontsteking vd wond werd dat onzeker. Zondag kregen we te horen dat ze maandag waarschijnlijk naar huis zou komen. Zondag eerst uitgeslapen, toen bij Maddy's nicht Sandra op bezoek om de nieuwste aanwinst Stella te bewonderen. 's Avonds wat chinees gegeten (verlangde ik meer naar dan naar de vette friet) en aansluitend nog even bij vrienden op visite. Maandag nog wat xmas-shopping en het huis klaar gemaakt voor Nonna's thuiskomst.

Eind van de middag kwam Nonna dan eindelijk thuis; ze zag er supergoed uit en voelde zich ook zo. Ze had zelfs zin op Spaghetti met beestjes (spaghetti met scampi in knoflook-olie).

Dinsdag had ik een bespreking in Maastricht, zijn de kids naar Ciska&Huub geweest en heeft Maddy haar voetjes en huidje nog eens laten verzorgen. Waardoor Nonna de rust had om lekker bij te komen, en dat had ze ook nodig.

Woensdag zijn de meiden en Kim met Kirsten naar de film geweest en terwijl ik in Heerlen wat rondhing heb ik nog maar mijn garderobe uitgebreid (tja... woon je naast Milaan en ga je een pak kopen in Heerlen tssss)

Woensdagavond de kindermis in de Lambertuskerk bezocht en daarna de kerst ingeluid bij nonno&nonna.

Donderdag (1e kerstdag) samen met Maddy's moeder bij mijn ouders thuis kerst gevierd en met mijn moeder ging het weer beter en beter.

2e Kerstdag (vrijdag) vieren we traditioneel met de familie van mijn moeders kant, deze keer in Vaals, met o.a. surprises. Gezien de gebeurtenissen van het afgelopen jaar een emotionele gebeurenis, met menig traantje. Maar door de goede afloop wel met een positief gevoel. Weer heerlijk om even met zijn allen bij elkaar te zijn! Ook mijn moeder heeft het goed volgehouden, die uren aan tafel en zo... Er is weer lekker gekookt, amuses, voorgerecht, soep, hoofdgerecht, kaas uit Lombardije, toetje en koffie met choco-fondue.

Zaterdag eerst uitgeslapen en uitgebuikt. Dan de noodzakelijke boodschappen voor de emigrant gehaald: pindakaas, hagelslag, appelstroop, schenkstroop voor pannenkoeken, etc.. 's Avonds de jaardienst van opa & oma Sporck in Bocholtz gevolgd door een etentje in Eys (Bie de Tantes, aanrader) met de familie Sporck. Ook die weer even allemaal gezien.

Zondag op tijd op, nog even ontbijt en toen weer terug naar huis! Nog even bij Nonna Mia langs en toen de auto in. Deze keer wat minder gestopt, weinig hoeven te remmen en dus in minder dan 8uur naar huis gereden. Het weer was lekker zonnig onderweg, alleen ten zuiden vd Alpen lag een flink pak sneeuw en ook thuis lag nog sneeuw die met de kerstdagen gevallen was (hier dus wel).

Al met al hebben we een behoorlijk drukke week gehad, hebben we veel minder gedaan dan gepland, veel minder mensen gezien dan we van plan waren (we zijn Kerkrade niet uitgeweest) maar zijn we vooral blij en opgelucht dat we gezellig kerst hebben kunnen vieren met mijn moeder als stralend middelpunt!

saluti da Morazzone e Felice Anno Nuovo!

Dagmar

uitslag & neerslag

Zo, daar zijn we weer. Ik ben even een tijdje rustig geweest op het BLOG-front, mede omdat het hier zo druk was en er niet echt veel nieuws te melden viel. Maar nu zijn er een aantal noemenswaardige zaken te melden. Nou eigenlijk 1 en verder vul ik het aan met wat updates uit Casa Sporck te Murazùm.

UITSLAGEN
Het belangrijkste nieuws komt uit Kerkrade, of eigenlijk uit Aachen en Regensburg. In de afgelopen weken heeft mijn moeder de (in de vorige blog) aangekondigde onderzoeken ondergaan en de resultaten zijn bekend, besproken en gewogen. Zoals reeds gemeld hebben ook de afgelopen chemo's voor een verbetering vd situatie gezorgd door de uitzaaiingen in de lever weer verder te verkleinen/verminderen. Helaas niet helemaal en ook niet helemaal vd plekken waar we dat wellicht gehoopt hadden. Er blijven 2 plekjes over op/in de lever die dus nog behandeld moeten worden. Omdat 1 plek erg dicht bij belangrijke bloedvaten ligt (maar er gelukkig niet meer in/tegen/om zoals in april/mei het geval was) besloten te artsen in Aachen hulp in te roepen van een/de specialist op het gebied van lever-operaties, een professor uit Regensburg. Na een dikke week in spanning afwachten op zijn advies/commentaar kwam gisteren dan ook vanuit zijn kant goed nieuws. Hij ziet het niet als een probleem om deze plek aan te pakken en inmiddels is alles al gepland. Volgende week krijgt ze de voorlopig laatste chemo, dan een paar weken rust en dan begin december gaat ze naar de professor in Regensburg om dit plekje (samen met het andere plekje en de tumor in de dikke darm) te laten weghalen. Volgens mij nog steeds geen routineklus en dus niet zonder risico, maar hey... we hebben nu tenminste uitzicht op een moeder met een met kerst weer gezonde lever, iets waar ik in mei niet van had durven dromen. Weer iets om naar "uit te zien" dus!


NEERSLAG
Tot zover het nieuws mbt mijn moeder.
In september en oktober hebben we jullie vanuit Italië gek gemaakt met berichten over het schitterende weer hier en terwijl jullie rond Maddy's verjaardag binnen zaten omdat het buiten regende en al erg koud was geworden zaten wij lekker op het terras in de zon te genieten van een lunch (zie foto's bij Maddy van ons uitstapje naar het Lago Maggiore).
Maar inmiddels is het ook hier Herfst geworden en ik schrijf het bewust met een hoofdletter H want dit is pas echt heftig. De regen komt al bijna 2 weken onafgebroken uit de lucht vallen en ging de afgelopen dagen soms gepaard met flinke bliksemschichten en donderslagen. Als het hier regent, dan regent het ook goed. Maar dat moet ook wel want per jaar komt hier wel 2 keer zoveel water naar beneden als in Limburg: Z-Limburg ca. 750mm/jr, Varese wel 2500mm/jr. Volgens mij komt dat omdat het hier op een beperkter aantal dagen met BAKKEN TEGELIJK uit de lucht komt. En als het dan ophoudt verdwijnen de wolken en de lucht wordt stralend blauw. Volgens de inwoners hier zullen de wintermaanden vele dagen hebben met stralend blauwe hemels (dat kan ik me ook nog wel herinneren uit 1995/1996) voor in maart/april de regen weer met bakken begint te vallen.

tot zo ver mijn zonnige nieuws met neerslachtig einde

Saluti da Murazùm (da's dialect voor Morazzone)

Dagmar

de Pronto Soccorso

Met dat de opgedwarrelde stof in Casa Sporck neerdaalt keert ook de rust weer. We hebben (mede met hulp van vrienden, mijn ouders en mijn zus) de afgelopen week keihard gewerkt om de puntjes op de i gezet te krijgen. De bedden en kasten stonden grotendeels al, maar er waren nog tig dozen uit te pakken, kleren te wassen en te sorteren, speeltoestel in de tuin te plaatsen, lampen op te hangen, toch nog een kast in elkaar zetten (we vonden de schroeven pas na 2wkn zoeken), tuin verzorgen, etc. etc. etc.

Waar gehakt wordt vallen spaanders, en waar geboord wordt spat gruis in het rond en dus een gelegenheid om kennis te maken met de Italiaanse gezondheidszorg moet Maddy gedacht hebben. Bij het boren door mij mocht zij assisteren en daarbij kreeg ze een stukje gruis in haar oog. Op zich niets bijzonders, is mij ook overkomen de afgelopen weken, maar toen het na een dag of 2 toch pijnlijk werd zijn we toch maar eens de boel gaan laten controleren. Meteen naar de EHBO of toch maar even via de (nog onbekende) huisarts.

Omdat Varese potdicht zat en de EHBO dus wel eens lang zou kunnen gaan duren zijn we eerst maar naar de dokter gegaan. Op donderdagmiddag spreekuur van 15:30 tot 19:00. Dus om 15:45 namen we plaats in de volle wachtkamer (ca. 10 dames op leeftijd, 1 heer en nog 2 vrouwen van onze leeftijd). Al snel bleek dat je in een wachtkamer waar geen nummertjes getrokken kunnen worden degene die binnenkomt even informeert naar wie er als laatste voor hem/haar is binnengekomen. Zo hoef je maar op 1 kop te letten. Wij moesten er zo'n 13 proberen te onthouden . Wachten moesten we dus nog wel even, vooral toen bleek dat de dokter voor een bezoek weg was wat niet veel goeds beloofde gezien de verkeerssituatie op dat moment.... Ongeveer 3 uur (!) later waren we aan de beurt en heeft de Dottoressa ons verhaal aangehoord. "Ja, maar daarmee moet je niet hierheen komen, de volgende keer METEEN naar de Pronto Soccorso". Maar goed, het is een aardige dokter, die het wel leuk leek te vinden om ons al patiënt te mogen hebben en ze heeft ook meteen het ziekenhuis in Varese gebeld en geïnformeerd naar de tijden van de oogarts, er bleek nog net tijd genoeg te zijn om deze vanavond te bezoeken.

Wij dus TOCH door naar Varese, naar de Pronto Soccorso van het Ospedale del Circolo. Daar aangekomen werden we gevraagd weer even in de wachtkamer (mooi modern ziekenhuis trouwens) plaats te nemen. Maar toen we ook daar even gezeten hadden naderde toch ook wel het einde van de dienst van de oogarts, dus toch nog eens naar de balie... "Ow, goed dat u komt, zijn ze u nog niet komen halen? Ik laat u meteen even begeleiden en dus moesten we de gang uit, naar rechts, de hal door, deur 13 uit het plein over, na 100m links, de witte deur tegenover het standbeeld in. Daar werden we opgewacht door een team van 5 man/vrouw die Maddy eens even goed onder "ogen" namen . Er bleek dus idd een stukje steen ter grote van een halve mm in het hoornvlies te zitten. Dat hebben ze er met een pincet meteen uitgehaald. Druppels erin, doekje erop, pleisters erop en nog geen 5min later stonden we weer buiten, terug naar de EHBO-post, formulieren aftekenen en we mochten naar huis. Om 20:30 waren we dus thuis.....


De dag erna nog even naar de huisarts (we hoefden niet in de wachtkamer te gaan zitten, we konden gewoon doorlopen, aankloppen en even afwachten). We kregen een recept mee voor anti-biotica oogdruppels en dat was het. Het verbandje is er af, de pijn is weg en het oog is evenmooi als ervoor. Eind goed, al goed!

Verder: het gaat hartstikke goed met ons 4. We hebben het naar onze zin, voelen ons echt thuis hier en zullen het de komende weken in huis wat rustiger aan gaan doen en nog meer genieten. Het weer is duidelijk beter dan in Nederland momenteel, al kan het nog beter.

Wie heeft er trouwens gekeken naar het WK Wielrennen??? wat waren jullie indrukken van Varese en omgeving? De school van Giulia ligt trouwens op de top van de 1e beklimming (de Montello, waar Vosje in de laatste ronde de 1e demarrage plaatste) uit de route van afgelopen weekeinde.


Groetjes/Saluti,

i Sporcki

op rust?

zo... de sleutel hebben we dan eindelijk (sinds afgelopen donderdag) en we zijn meteen druk aan de slag gegaan met verhuizen: de spullen uit Marchirolo naar Morazzone slepen en uit de loods in Inarzo naar Morazzone halen. Zaterdag 6 (of 7) keer met een furgone (bus) heen en weer en toen stond alles in het huis. ja het stond er... maar daarmee was het nog niet bewoonbaar.

Meteen aan de slag, bedden in elkaar gezet.
Maar welke plank hoort nu bij welke kast?
Dozen uitsorteren, wat heeft prioriteit en wat iets minder (van de ca. 150 dozen)?

We zijn nu een paar dagen verder en ik neem even de tijd om wat woorden heir te kalken zodat de mails/smsjes/tels met vragen naar info een beetje beantwoord worden. Het belangrijkste is in ieder geval:

WE VOELEN ONS HEEEERLIJK!

we voelen ons echt THUIS, we hebben het naar onze zin en kunnen niet wachten tot we echt alles op orde hebben en ECHT kunnen gaan genieten/leven/werken/etc.

Wat is er verder nog allemaal te melden:

GIULIA gaat met veel plezier naar school, sinds maandag met de schoolbus (en dat maakt het allemaal nog leuker). Ze gaat heel makkelijk om met de 3 talen; naast de lessen in het Nederlands heeft ze dagelijks een uurtje Engels en dan ook nog het Italiaans wat ze maar op straat en zo moet oppikken. Ze is erg leergierig en vraagt me constant hoe je dit en hoe je dat in het Italiaans moet zeggen. GEWELDIG, ik ben echt trots op haar!

GIORGIA is bezig met haar 2e week gewenning op de lokale kleuterschool en ze gaat graag, ze vindt de juf en de kids leuk. Dus niks om ons zorgen over te maken. Giorgia is van nature wat stiller en rustiger dan onze extraverte Giulia maar toch merk je aan haar dat ook zij nog weinig moeite heeft met de nieuwe omgeving.

Zakelijk ben ik druk bezig met de voorbereidingen voor nieuwe opdrachten, maar alle hulp is welkom. Dus als iemand nog bedrijven weet met interesse in de Italiaanse markt, ik help graag.

Zo dat is weer een te uitgebreide update geworden, ik ga nog even wat eten (had vanavond een info/ouderavond op de Europese school en toen is het avondeten erbij ingeschoten)... daarij ben ik notabene ook nog tot Secundant KlasseMOEDER (M/V) gebombardeerd met als belangrijkste taak het organiseren van feestjes.

Komend weekend komen de eerste Neder-Belgische vrienden een kijkje nemen en zondag komen mijn ouders en zus een weekje WK Wielrennen meepikken en het appartement inwijden. Wordt dus weer lekker druk. Giulia heeft trouwens een week vrij ivm de WK want haar school ligt aan het WK-parcours.

Saluti da Morazzone,

Dagmar

Giorgia's eerste schooldag in Italia

Giorgia gaat (in tegenstelling tot Giulia) niet naar de Europese school waar ze een schitterende Nederlandse afdeling hebben. Ook voor kleuters is hier plaats (bij meester Cas, en het moet er erg leuk en gezellig zijn volgens een vriendinnetje van Giulia en Giorgia)! Maar we hebben er toch voor gekozen om Giorgia naar een lokale Italiaanse school te laten gaan. Enerzijds zal ze het Italiaans sneller oppikken, maar tegelijkertijd helpt het ons als ouders om sneller te integreren in Morazzone. Maddy zal dagelijks in het Italiaans moeten kletsen, met juf Chiara, andere moeders, omas, etc.

Vorige week vrijdag werd de school wakker uit haar zomerslaap (zomervakanties lopen hier van mid juni tot mid september) en hebben we even contact gehad met de directrice en de hoofdmeester. Maandag hebben we haar ingeschreven en kennis gemaakt met juf Chiara, ze is nog verlegener dan Giorgia . Ze vervangt de zwangere juf en is nog een verse kracht en dan meteen buitenlanders aan je bureau... dat maakte haar erg stil. Maar met de kids communiceert ze wel goed denken we. We zijn vanuit school meteen wat nodige spullen gaan halen: twee grembiuli (zie foto), schooltas, slofjes voor binnen in de school, en zo.

Vandaag was de eerste schooldag dan eindelijk. Giorgia keek er al lang naar uit want Giulia ging al een week naar school en kwam terug met superleuke verhalen en zij mocht maar niet. Maar vandaag mocht ze dan.... 60 hele minuten en dan ook nog wel met ons. Dat viel even toch tegen. hihi. Ze is natuurlijk (door 2jr Woelwaters) wel aan gewend om een paar uur alleen te zijn en afscheid te nemen. Maar de vandaag, morgen en donderdag is de school alleen open voor de nieuwe kinderen (en die beginnen hier rond de 3jr) die een "gewenningsprogramma" krijgen aangeboden. Vrijdag komen de oudere kinderen ook en dan begint het pas echt leuk te worden. Maar het gewenningsprogramma duurt nog tot eind volgende week met korte dagen (uurtje, 2uurtjes) waarbij de ouders (lees: moeders) een gedeelte van de tijd aanwezig zijn in de klas. Langzaamaan worden de kids dan steeds meer alleen gelaten met de juf. En dan gaat het er ineens best ruig aan toe: van 8:30 tot 16:00 van maandag t/m vrijdag, en alle dagen overblijven op school, dan wel incl. pranzo (lunch). De school is er trots op een eigen keuken en kok te hebben die dagelijks (met hulp van een paar kinderen) een 3 gangen diner presenteert; wij hebben op het menu al vele lekkere zaken gezien en zijn er jaloers op In ieder geval kan Giorgia er laten zien dat ze net als Giulia meer lust dan ze zelf weet. We zijn dus benieuwd.

Overigens kunnen ouders ervoor kiezen om de kids niet dagelijks tot 16:00 te laten blijven. Om 13:00 (na pranzo) kunnen ze ook afgehaald worden. Wij denken dat we dat op woensdag en vrijdag zo gaan doen, dan komt Giulia ook eerder naar huis (met de bus). En Giorgia's school en Giulia's bushalte liggen kort bijeen. en 5 dagen van 8:30 tot 16:00 is ook wel erg veel... als je 4 daagjes van 3uurtjes bij de Woelwaters gewend bent

anyway, Giorgia heeft een leuke dag gehad, maar kijkt uit naar het moment dat ze echt met de andere kinderen (zonder ouders) kan gaan spelen.

Helaas, we kregen zojuist telefoon van de verkoper. We kunnen morgen niet verhuizen. zijn EX ligt dwars. Ze houdt vast aan donderdag 11 sept. als we bij de notaris moeten zijn voor de overdracht, daarna mogen we er in en niet eerder dus.

Niemand snapt haar, en wij al helemaal niet, maar goed... we hebben geen keus. Dus gaan we komend weekeinde maar de toerist uithangen. Het weer is tot en met zondag niet al te best. Maandag keert de zomer terug en verwachten we weer stralend blauwe luchten met temperaturen tussen 25 en 30 gr.

Vandaag is de inschrijving bij de gemeente ook rondgekomen YES!!! ASL volgt maandag.

Maandag gaan we ook Giorgia inschrijven op de kleuterschool waar ze dan dinsdag meteen kan beginnen!

Saluti,
Dagmar

Italiaanse bureaucratie - Lezzione UNO (Week 1)

Omdat ik deze week iedere morgen op tijd in de weer was (ivm het naar school brengen van Giulia) ben ik daar natuurlijk gebruik van gaan maken (was ook zo gepland). En dus heb ik mij na 2 wkn ontspanning aan de beruchte Italiaanse bureaucratie gewaagd. Laat ik maar eens op de gemeente gaan navragen wat er nodig is om ons in te schrijven dacht ik maandagmorgen. Oeff..

maandag 10:00, op de gemeente Morazzone.
Volgens de dame ter plekke moet ik meenemen om mij in te kunnen schrijven:
*paspoorten van ons 4 (die hebben we),
*huwelijksakte en geboorteaktes van de kids waaruit blijkt dat wij 2 getrouwd zijn en de kids ook van ons zijn (die documenten hebben we),
*werkgeversverklaring (probleem1),
*inkomensverklaring (probleem2),
*inschrijving bij de Italiaanse "GGD", de ASL (lijkt een formaliteit en dus geen probleem)

ad probleem 1)
ik heb hier geen baan, ik start als zelfstandige, deels werkend voor een Nederlandse opdrachtgever en op zoek naar Internationale ondernemingen die iets in Italië willen opzetten en daarbij hulp kunnen gebruiken (een tijdelijke of parttime sales manager Italië zeg maar), zie voor meer infowww.sales4eu.com. Geen werkgever dus, geen verklaring dus.
Uhhmmm, dan een inschrijving in de KvK, een BTW-nr (Partita IVA), en zo 

ad probleem 2)
wat willen ze precies zien? Ik heb de laatste jaren als zelfstandige gewerkt en daarbij lopen persoon en bedrijf (m.i.) nogal door elkaar... Overleg met mijn NL accountant lost dat probleem snel op. Gewoon de jaaropgave van 2007 laten zien (een votje met daarop in het nederlands Loon voor belastingen etc...) nou ja, ben benieuwd. Overigens moet je beschikken over een jaarinkomen van iets meer dan 10.000,- euro om een gezin van 4 te kunnen inschrijven. Daarmee hou je het in Varese e.o. niet lang vol kan ik je zeggen, maar goed, misschien wel in Puglia .

maandag 11:00, kantoor van Paolo, Varese
Paolo is een vriend van me (ex-president van de Round Table 64 Varese) en boekhouder. Samen met zijn moeder (accountant) runnen ze een admin.- en accountantskantoor. Hier even overlegd over problemen 1 en 2 en besloten dan maar asap de Partita IVA aan te vragen voor mij als Libero Professionista (eenmanszaak / zelfstandige) als Consultant. Een inschrijving in de KvK is volgens hem niet nodig (en niet mogelijk) omdat ik niet in een of ander register thuis hoor als Consultant. OK, het zal! Verder nog wat zaken besproken aangaande de import vd auto, hoe om te gaan met zakelijke rekeningen e.d.

dinsdag 10:00, ASL te Azzate
Op de ASL zou ik de inschrijving voor ons 4 in het Italiaanse zorgsysteem moeten kunnen regelen. ZOU.. Want, hiervoor moet je ingeschreven staan als inwoner. Oei, maar de gemeente wil eerst weten dat ik ingeschreven ben bij de ASL... leuke cirkel. , dus geen probleem wordt probleem 3.
Gelukkig is die juffrouw erg behulpzaam en mag ik ook met een voorlopige inschrijving aankomen, maar ik moet wel ook 4 Codice Fiscale meenmen, Sofi-nrs. Oei, alleen ik heb er één (reeds geregeld ivm de koop van het huis). Die krijg je bij de Ufficio Entrate vd Italiaanse Belastingdienst in Varese.
10:30, gemeente Morazzone
gemeld dat ik bij de ASL een inschrijving moet kunnen laten zien, nu blijkt dat ik voor de gemeente ook die Cod.Fiscale nodig heb (had ze me nog niet verklapt )
11:00, Ufficio Entrate, Varese
3 aanvragen invullen, kopiën van paspoorten maken en dan....... ...... ..... ca. 45min wachten op loket 13. Eindelijk ben ik aan de beurt, en eerlijk is eerlijk, ook hier wordt ik supervriendelijk en goed geholpen. De 3 dames worden ingevoerd (letterlijk en figuurlijk eigenlijk) en ze bestaan ineens ook voor de Italiaanse Fiscus (alsof je daar blij mee moet zijn). Met de 3 Cod.Fiscale ga ik iets na 12:30 de deur uit. Nu nog even door naar Paolo om een kopie van mijn paspoort af te geven tbv de Partita IVA-aanvraag.

woensdag
even niks kunnen doen in afwachting van de Partita IVA.

donderdag 10:00, gemeente Morazzone
met in mijn tas:
*paspoorten van ons 4 > Bene!
*Codice Fiscale van ons 4 > Molto bene!
*internationale versies van huwelijksakte en geboorteaktes > Perfetto!
*Partita IVA > Ottimo!
*Jaaropgaaf 2007 met gelukkig een bedrag boven de € 10.000,- erop > Benissimo!
"manca soltanto la registrazione del INPS"??????? INPS????? wat INPS??? ja nee, dat moet je ook hebben.
Meteen Paolo gebeld naast haar bureau.
"INPS? daarvoor moet je eerst ingeschreven staan in de gemeente" is zijn antwoord! HAHAHA weer een cirkeltje!
Even Paolo met de dame van de gemeente laten kletsen en als we een aanvraag kunnen laten zien is het wat haar betreft in orde! INPS wordt eea uitgelegd en die nemen het in behandeling maar wachten wel op de inschrijving bij de gemeente

Mooi he!

Paolo heeft ondertussen de aanvraag bij INPS (blijkt een verplicht pensioenfonds voor zelfstandigen te zijn) geregeld en ik heb de door INPS voor ontvangst getekende aanvraag in mijn tas. Mijn planning voor morgen wordt dus:

10:00 meteen naar Morazzone, de INPS-aanvraag afgeven en eindelijk ingeschreven worden!
11:00 Naar de ASL, voor de inschrijving en de gezondheidspas, waarmee terug te gaan naar de gemeente zodat de voorlopige aanvraag definitief kan worden. Ow, en de lokale Bromsnor moet nog even komen controleren dat we ook daadwerkelijk op het opgegeven adres wonen. Dus Maddy kan huisbezoek verwachten!
12:00 Paolo de voorlopige inschrijving laten kopieren tbv INPS, Partita IVA, Uff.Entrate, etc. etc. etc.

Tussendoor nog even naar de kleuterschool in Morazzone (ligt naast het gemeentehuis) om Giorgia aan te melden. Dinsdag begint de school daar en morgen zouden de leraren beginnen, ook nog even afwachten wat we daar voor nodig hebben.

En met de inschrijving in de gemeente kan ik volgende week nog het onderstaande lijstje afwerken:
*Gas, water & licht
*Telecom & Internet
*Verzekeringen
*Auto-import voorbereiden


nog iemand een idee wat ik over het hoofd zie?

nog iemand hulp nodig? ik kan u goed consulteren

Saluti,
Dagmar